Blij(er)

Het is misschien raar om een blog te lezen met deze titel nadat de vorige een waarschuwing kreeg voor heftige emoties en onderwerpen. Het is ook raar om hem te schrijven.

Want het een sluit het ander niet uit. Alles uit mijn vorige blog blijft nog steeds waar. Maar ik ben blij dat er naast al die donkerte ook weer wat lichtpuntjes in mijn leven zijn. Kleine geluksmomentjes.

Laatst vroeg iemand aan me hoe ik uit die overschaduwende donkerte ben gekomen, en ik moet nog steeds glimlachen bij het antwoord dat ik gaf: door die kleine geluksmomentjes. Niet omdat ik er bewust naar op zoek was om beter te worden, maar omdat ik het voor iemand anders deed. Iemand anders die het leven net zo zwaar vond als ik, maar die ik een prachtig mens vind. Omdat ik haar zo vaak mogelijk wilde laten weten dat ik aan haar dacht, dat zij er mocht zijn, zocht ik telkens iets moois om naar haar te sturen. Een plant, een dier, een fijn moment met vrienden, een zonsondergang.

Ik werd er zelf ook blij(er) van. Ik probeer mijn kleine geluksmomentjes af en toe ook op IG te delen, en na aandringen van een superlieve vriendin delen we nu in de vriendengroep elkaars kleine geluksmomentjes. Ik kan het iedereen aanraden <3

Afgelopen weekend had ik een groot geluksmoment. Familie en vrienden waren komen kijken naar een concert waar ik (samen met 6 anderen) solo zong. Ik vond het fantastisch om een kant van mij te delen die nog maar weinig mensen hebben gezien, maar die wel helemaal mij is. Iedereen was verbaasd over hoe comfortabel ik over het podium huppelde (in hakken waar ik pijn van in mijn schenen krijg) en hoeveel volume ik kon maken (hoewel mijn koorgenootjes dat niet zal verbazen). Ik was verbaasd over hun verbazing, maar ik ken mezelf dan ook beter dan iedereen.

En ik ben misschien wel blijer, maar dat betekent niet automatisch dat ik beter ben en vanaf nu alles beter zal worden. Eén zwaluw maakt nog geen lente.

Hoewel een zwaluw wel een geluksmomentje zou zijn.

___

Happy(er)

It might feel strange to read a blog post with this title after the previous one received a warning regarding intense emotions and topics. It feels strange to write it, too.

Because the one doesn't exclude the other. Everything from my previous blog post remains true. But I am glad that, alongside all that darkness, there are once again some bright spots in my life. Little moments of happiness.

Recently, someone asked me how I emerged from that overshadowing darkness, and I still smile at the answer I gave: through those little moments of happiness. Not because I was consciously looking to get better, but because I did it for someone else. Someone else who found life just as hard as I did, but whom I consider a wonderful person. Because I wanted to let her know as often as possible that I was thinking of her, that she was allowed to be there, I kept looking for something beautiful to send her. A plant, an animal, a nice moment with friends, a sunset.

It made me happy(er) too. I try to share my little moments of happiness on IG every now and then too, and after urging from a super sweet friend, we now share each other's little moments of happiness within our group chat. I can recommend it to everyone <3

Last weekend I had a big moment of happiness. Family and friends came to watch a concert where I sang solo (along with 6 others). I thought it was fantastic to share a side of me that few people have seen, but which is completely me. Everyone was amazed at how comfortably I skipped across the stage (in heels that make my shins hurt) and how much volume I could produce (although that won't surprise my fellow choir members). I was amazed by their amazement, but then again, I know myself better than anyone.

And I might be happier now, but that doesn't automatically mean I am better and that everything will get better from now on. One swallow does not make a spring.

Although a swallow would indeed be a little moment of happiness.