Apart

Waarschuwing: dit is een verdrietig verhaal. Het gaat over rouw, depressiviteit en een laag zelfbeeld.

Ik voel me apart. Gescheiden. Niet heel.

Ik heb altijd al een moeizame relatie gehad met mijn lichaam. Ik heb al zo lang als ik me kan herinneren overgewicht, ondanks duizend verschillende diëten en drie keer in de week sporten. Ik heb mezelf nooit mooi gevonden.

Maar nu worstel ik op een hele andere manier met mijn lichaam. Mijn chronische ziekte zorgt ervoor dat de kloof tussen mijn hoofd en lichaam nog veel groter is geworden. Als twee aparte entiteiten. En beiden zijn ziek.

Mijn hoofd is depressief. Mijn lichaam is chronisch vermoeid. En beiden hebben longcovid.

Ik weet dat ik er niet zo over kan praten, alsof het één geen invloed heeft op het andere, want ze hebben allebei invloed op elkaar. Maar misschien is het een manier voor mij om er nog iets van chocola van te maken. Ik weet ook dat het waarschijnlijk beter zou zijn om mezelf te blijven zien als één individu, in plaats van als rondlopend lichaam met een zwevend hoofd. Maar alle connectie lijkt te zijn verdwenen.

Door mijn longcovid moet ik objectiever naar mijn lichaam kijken. Hoe moe ben ik? Want ik ben nu altijd moe. En waar zit deze vermoeidheid? In mijn benen? In mijn armen? Hoe voelt de vermoeidheid? Is het een zwaarte, een tinteling of een gebrek aan kracht? Alsof ik mezelf door een scan haal bij de douane en kijk welke delen van mijn lichaam oplichten.

Het hoofd moet daar dan vervolgens een beslissing over maken. Hoe vergelijkt deze vermoeidheid zich met andere dagen? En hoe herstelde het lichaam daar toen van? Kan het lichaam door of moet het lichaam rusten? En die scan doe ik de hele dag door. Na elke fysieke activiteit, van fietsen, boodschappen doen, tot naar de wc lopen en terug.

Het is om moe van te worden.

Terwijl het lichaam aan het rusten is, kan het hoofd gewoon door. Door met het plannen hoe ik (als heel persoon) toch nog dingen kan doen buiten de wereld van mijn bank. Welke aanpassingen aan mijn schema of leefomgeving ik nog kan doen. Hoeveel uur ik aan rust moet inplannen voor en na een activiteit en of er tijdens de activiteit mogelijkheden zijn om te zitten, of misschien dat ik daarvoor zelf iets moet regelen, zoals een (rol)stoel. Wie ik om hulp kan vragen bij welke klusjes omdat ik ze zelf niet meer kan.

Klusjes en activiteiten die ik dolgraag zelf zou willen doen.

Maar zoals gezegd is het hoofd ook ziek. Het hoofd weet het soms ook niet meer. Het hoofd is bang dat ik nooit meer beter zal worden. Het hoofd is bang dat ik alleen maar zieker word. Het hoofd is bang dat mensen het lichaam zien en denken dat het een keuze is. Het liefste zou ik met grote letters boven mijn hoofd laten zweven “IK BEN NIET LUI, IK BEN ZIEK”. Want ik weet dat ik dat vroeger ook zou denken. Maar ik probeer daar nu milder in te zijn. Ziek zijn geeft me in elk geval meer empathie voor mensen met lichamen als dat van mij.

Ik voel me gevangen. Tussen hoofd en lichaam. Beiden en geen van beiden.

Maar, ik doe mijn best. Ik blijf braaf mijn lichaamscans doen, ik neem braaf op tijd rust. Ik probeer braaf elke dag mijn hoofd ervan te overtuigen dat mensen meer zien dan alleen een lichaam.

Ik zou graag willen dat ik positiever kon eindigen, of hoopvoller. Maar dat vind ik lastig. Ik weet niet wat de toekomst brengt. Ik weet alleen wat ik nu heb. Zoals het vooruitzicht dat ik straks weer op de bank kan uitrusten.

En morgen zien we wel weer verder.

_____

Seperate

Warning: this is a sad story. It is about grief, depression and low self-esteem.

I feel different. Separated. Not whole.

I have always had a difficult relationship with my body. I have been overweight for as long as I can remember, despite a thousand different diets and working out three times a week. I have never found myself beautiful.

But now I am struggling with my body in a completely different way. My chronic illness has caused the gap between my mind and body to widen even further. Like two separate entities. And both are sick.

My mind is depressed. My body is chronically fatigued. And both have longCOVID.

I know I shouldn’t talk about it like this, as if one has no influence on the other, because they both influence each other. But perhaps it is a way for me to make sense of it. I also know that it would probably be better to continue seeing myself as one individual, rather than as a walking body with a floating mind. But all connection seems to have disappeared.

Because of my long COVID, I have to look at my body more objectively. How tired am I? Because I am always tired now. And where is this fatigue located? In my legs? In my arms? How does the fatigue feel? Is it a heaviness, a tingling, or a lack of strength? It is like putting myself through a scanner at customs and seeing which parts of my body light up.

Then the mind has to make a decision about that. How does this fatigue compare to other days? And how did the body recover from that then? Can the body keep going, or does the body need to rest?

And I do that scan all day long. After every physical activity, from cycling and grocery shopping to walking to the toilet and back.

It is enough to make you tired.

While the body is resting, the mind can just keep going. On with planning how I (as a whole person) can still do things outside the world of my couch. What adjustments to my schedule or living environment I can still make. How many hours of rest I need to schedule before and after an activity, and whether there are opportunities to sit during the activity, or perhaps if I need to arrange something for that myself, such as a (wheel)chair. Who I can ask for help with which chores because I can no longer do them myself.

Chores and activities that I would love to do myself.

But as mentioned, the mind is sick too. Sometimes the mind doesn't know what to do anymore either. The mind is afraid that I will never get better. The mind is afraid that I will only get sicker. The mind is afraid that people will see the body and think that it is a choice. Ideally, I would like to have the words "I AM NOT LAZY, I AM SICK" floating above my head in big letters. Because I know that I used to think that too. But I try to be gentler about it now. Being sick gives me, in some way, more empathy for people with bodies like mine.

I feel trapped. Between mind and body. Both and neither.

But, I am doing my best. I dutifully keep doing my body scans, I dutifully take breaks on time. Every day, I dutifully try to convince my mind that people see more than just a body.

I wish I could end on a more positive note, or more hopefully. But I find that difficult. I don't know what the future holds. I only know what I have now. Like the prospect of being able to rest on the couch again soon.

And tomorrow we'll just see what happens.