Afscheid

“Tot de volgende keer”, “Doei doei”, “Joe”.

Elke donderdagavond na koor is het een jewelste van gedag zeggen. De ene sopraan nog hoger dan de andere totdat zelf de honden het niet meer kunnen horen. Een goede vriendin en ik hebben een liedje waarop we  “doei” zingen op de melodie van een van onze zangpartijen. Het ritueel brengt me een stukje geluk. Als ik mijn ouders opzoek (of andersom) blijven we altijd op straat of voor het raam zwaaien totdat de ander uit het zicht is. Dat ritueel geeft me het gevoel dat er op me gelet wordt, ook al raak ik verder weg. Maar die rituelen werken alleen geruststellend omdat ik weet dat ik iedereen weer ga zien. Het is tijdelijk afscheid.

Deze maand raak ik 2 banen in één keer kwijt. Mijn ene baan omdat ik twee jaar in de ziektewet zit en mijn contract met wederzijds goedvinden wordt beëindigd, de ander omdat ik geen contract aangeboden krijg na de reïntegratieperiode. Bij mijn reïntegratiebedrijf neem ik afscheid tijdens een lunch, twee weken na mijn laatste dag, omdat de agenda eerder te vol zat. Bij mijn oude werkgever heb ik nog geen afscheid gepland staan, omdat we een nog veel permanenter afscheid van een collega hadden. Daarbij valt mijn afscheid bij in het niks. En bovendien, er bestaat een kans dat ik iedereen nog een keertje zie. Misschien in de stad, misschien in ander werk. Langetermijn afscheid.

Maar het afscheid waar ik het meeste moeite mee heb is het afscheid van mijzelf. Het afscheid dat hoort bij chronisch ziek zijn. Het afscheid dat veel moeilijker te bevatten is, en ik elke dag mee geconfronteerd word. Dingen die vroeger vanzelfsprekend waren, zoals plannen maken zonder bang te zijn ze moeten afzeggen of spontane uitjes.

Ik heb longcovid. Al een tijdje. Technisch gezien sinds 2022, maar het ging een tijdje beter, tot ik twee jaar geleden depressief raakte, en afgelopen jaar al mijn longcovid klachten terugkwamen. Ik neem elke dag afscheid van mijn plannen, mijn ambitie, mijn hobbies. Ik moet zoeken naar vormen om op een laag pitje toch nog dingen te kunnen doen. Het is een afscheid waar mensen niet graag over willen praten. “Maar kijk naar wat je allemaal nog wél kan”

Alsof mijn rouw om mijzelf er niet mag zijn. En natuurlijk zijn er mensen die nog veel minder kunnen, en natuurlijk ben ik blij dat ik (met aanpassingen) nog wel vrienden kan zien, van de buitenlucht kan genieten en kan zingen. Maar het moet ook oké zijn om te rouwen om de versie van jezelf die je bent kwijtgeraakt.. Ik was de persoon bij koor die altijd het meeste stond te dansen en als eerste naar voren sprong om ergens bij te helpen. Nu dans ik nog steeds, maar dan vanaf een barkruk, en moet ik mezelf tegenhouden als ergens hulp bij nodig is. Het is een nieuw ritueel waar ik (nog) niet aan kan wennen.

Tot de volgende keer

____

Farewell

“Until next time”, “Bye bye”, “Ciao”.

Every Thursday evening after choir, it is a veritable madness of saying goodbye. One soprano singing even higher than the other until even the dogs can’t hear it anymore. A good friend and I have a song where we sing “bye” to the melody of one of our vocal parts. The ritual brings me a bit of happiness. When I visit my parents (or vice versa), we always stay on the street or in front of the window waving until the other is out of sight. That ritual gives me the feeling that I am being watched, even though I am drifting further away. But those rituals are only reassuring because I know I will see everyone again. It is a temporary farewell.

This month I am losing 2 jobs at once. One job because I have been on sick leave for two years and my contract is being terminated by mutual consent, the other because I am not being offered a contract after the reintegration period. At my reintegration company, I am saying goodbye during a lunch, two weeks after my last day, because the schedule was too full earlier. At my previous employer, I don't have a farewell planned yet, because we had an even more permanent farewell for a colleague. Compared to that, my farewell pales in comparison. And besides, there is a chance that I will see everyone again. Maybe in the city, maybe at another job. A long-term farewell.

But the farewell I struggle with the most is saying goodbye to myself. The farewell that comes with being chronically ill. The farewell that is much harder to comprehend, and which I am confronted with every day. Things that used to be taken for granted, such as making plans without fear of having to cancel them or spontaneous outings.

I have longCOVID. For quite a while now. Technically since 2022, but things were better for a while, until I became depressed two years ago, and last year all my long COVID symptoms returned. Every day I say goodbye to my plans, my ambition, my hobbies. I have to look for ways to still be able to do things, albeit on a low burner. It is a farewell that people don't like to talk about. “But look at all the things you can still do.”

As if my grief for myself isn't allowed to exist. And of course there are people who can do much less, and of course I am happy that I can still see friends (with adjustments), enjoy the fresh air, and sing. But it also has to be okay to grieve for the version of yourself that you have lost. I was the person in choir who always did the most dancing and was the first to jump forward to help with something. Now I still dance, but from a bar stool, and I have to hold myself back when help is needed. It is a new ritual that I cannot (yet) get used to.

Until next time