Lege dagen

Het is maandagavond, tweede Pinksterdag. Voor de verjaardag van mijn broer ben ik een weekendje naar regio Rotterdam, waar ik met mijn ouders heerlijk heb gezeild en van het kikkerconcert in de achtertuin heb genoten.

We zijn bij een restaurantje aan het water aan het eten. Het is niet te warm, het eten is lekker en super gezellig. Plots besef ik me: mijn broer en zijn vriendin moeten morgen weer werken.

En het is misschien een hele normale realisatie voor veel mensen, die maandagavond, dat ze de volgende dag weer moeten werken. Niet voor mijn ouders, die al een paar jaar erg van hun pensioen genieten, maar wel voor een hoop mensen die op dat moment met ons op het terras zitten.

Maar dus niet meer voor mij.

Dinsdag zou ik niemand zien of spreken. Geen reden om ’s ochtends op te staan, de hitte in te gaan, een koel kantoor binnen te stappen en met collega’s te klagen dat we liever in de tuin zouden zitten.

Nu hoor ik hoop van jullie denken: “pfft, nou, ik zou ervoor tekenen om even niks te hoeven!” En weet je, daar ben ik het helemaal mee eens. Maar, het kernwoord daarin is “even”. 

Juni is mijn vierde maand dat ik werkloos ben. De vierde maand dat ik alleen thuis zit. Te vermoeid om iets te gaan doen en te depressief om het ook maar te overwegen. De lege dagen in mijn agenda staren mij aan. Soms voelen ze als rust, soms als een groot gapend gat van leegheid en nutteloosheid.

Ik doe mijn best hoor! Door afspraken te plannen met mensen en doelen voor mezelf te stellen binnen de grenzen die mijn lichaam aangeeft. Maar ik ben jaloers en verdrietig. Jaloers dat voor iedereen de wereld gewoon door gaat. Verdrietig dat ik alleen achterblijf; op de bank met mijn steunkousen, op marktplaats aan het zoeken naar een zadelkruk zodat ik minder moe hoef te worden van koken en afwassen.

Ik ben dankbaar voor de vrienden en familie die mij laten weten dat ze me niet vergeten, door af en toe foto’s te sturen van leuke momenten of inchecken als ik al even niks van me heb laten horen. Zonder hen was deze periode nog veel zwaarder geweest.

Maar ik hoop

Ik hoop dat de wereld mij niet vergeet in mijn lege dagen.

___

 Empty Days

It is Monday evening, Whit Monday. For my brother's birthday, I am spending the weekend in the Rotterdam region, where I enjoyed a lovely sailing trip with my parents and the frog concert in the backyard.

We are having dinner at a small restaurant by the water. It isn't too hot, the food is tasty, and it is super cozy. Suddenly, I realize: my brother and his girlfriend have to go back to work tomorrow.

And it is perhaps a very normal realization for many people that Monday evening that they have to work again the next day. Not for my parents, who have been really enjoying their retirement for a few years now, but certainly for a lot of people sitting on the terrace with us at that moment.

But not for me anymore.

On Tuesday, I wouldn't see or speak to anyone. No reason to get up in the morning, go out into the heat, step into a cool office, and complain with colleagues that we would rather be sitting in the garden.

Now I hear many of you thinking: "Pfft, well, I would love to not have to do anything for a while!" And you know, I completely agree with that. But the key word there is “for a while”.

June is my fourth month of being unemployed. The fourth month I’ve been sitting at home alone. Too tired to do anything and too depressed to even consider it. The empty days in my calendar stare back at me. Sometimes they feel like peace, sometimes like a big gaping hole of emptiness and uselessness.

I am doing my best, mind you! By scheduling appointments with people and setting goals for myself within the limits of my body. But I am jealous and sad. Jealous that for everyone else, the world just keeps going. Sad that I am left behind alone; on the couch with my compression socks, searching on Marktplaats for a saddle stool so I don't have to get so tired from cooking and washing up.

I am grateful for the friends and family who let me know they haven't forgotten me, by occasionally sending photos of fun moments or checking in when I haven't been in touch for a while. Without them, this period would have been much harder.

But I hope

I hope that the world does not forget me in my empty days.